Import zakończył się bez błędu, a na ekranie pojawiła się lista kontrahentów. To dobry początek, ale jeszcze nie potwierdzenie, że nowy program zawiera wszystko, czego firma potrzebuje. Trzeba sprawdzić zakres danych, ich znaczenie oraz powiązania między dokumentami. W migracji równie istotne jak samo wczytanie pliku jest ustalenie, czego celowo nie przeniesiono i gdzie te informacje pozostaną dostępne.
Ustal zakres, zanim przygotujesz eksport
Zacznij od spisu danych używanych przy codziennej pracy. Oddziel kartoteki klientów i produktów od wystawionych faktur, dokumentów roboczych, informacji o płatnościach oraz załączników. Nie zakładaj, że jeden przycisk eksportu obejmuje wszystkie te elementy. Zapytaj dostawcę obecnego programu, co zawiera otrzymany plik, a dostawcę nowego narzędzia — co dokładnie można z niego odtworzyć.
Dobrym rezultatem tej rozmowy jest krótka lista: element przenoszony, źródło, miejsce docelowe i sposób sprawdzenia. Jeżeli historia faktur ma pozostać w oddzielnym archiwum, zapisz to wprost. Brak historycznego dokumentu na liście nowego programu będzie wtedy zgodny z planem, zamiast wyglądać jak błąd importu. Osobno ustal, jak użytkownik odnajdzie tę fakturę, gdy klient poprosi o wyjaśnienie wcześniejszej sprzedaży.
Import historii nie powinien uruchamiać ponownego wystawiania faktur. Przed próbą potwierdź, że dokumenty archiwalne nie trafią automatycznie do kolejki wysyłki KSeF ani do innych czynnych integracji.
Mapuj pola według znaczenia
W dwóch aplikacjach podobnie nazwane kolumny mogą służyć do innych celów. „Numer” może oznaczać numer faktury, identyfikator rekordu w bazie albo oznaczenie klienta. Nie przypisuj pól wyłącznie według ich położenia w pliku. Ustal znaczenie każdej informacji, która będzie potrzebna do dalszej pracy, i porównaj je z opisem pola docelowego.
Szczególnej uwagi wymagają identyfikatory. Numer własny faktury i numer KSeF identyfikują dokument w różnych porządkach i nie powinny się wzajemnie zastępować. Podobnie kod klienta nie jest jego NIP. Jeżeli jedno pole źródłowe zostało użyte do kilku rodzajów danych, wyjaśnij te przypadki przed masowym przeniesieniem. W przeciwnym razie poprawnie odczytany tekst może znaleźć się w niewłaściwym miejscu.
Przygotuj próbkę zawierającą również sytuacje inne niż najprostszy rekord:
- kontrahenta zagranicznego i klienta z dłuższą nazwą lub znakami diakrytycznymi;
- dokument z kilkoma pozycjami, inną walutą albo rabatem, jeśli takie występują w firmie;
- fakturę powiązaną z korektą oraz informację o częściowej płatności;
- pozycję bez danych opcjonalnych i rekord wymagający wyjaśnienia przed importem.
To propozycja zestawu kontrolnego, nie lista obowiązkowych funkcji każdego programu. Wybierz przypadki rzeczywiście występujące w działalności i uzgodnij, które z nich nowe narzędzie ma obsługiwać. Jeżeli danej informacji nie można przenieść, ustal sposób zachowania dostępu poza bieżącą bazą, zamiast wstawiać pozorną wartość zastępczą.
Porównaj zbiór i poszczególne rekordy
Po imporcie sprawdź liczby odnoszące się do identycznego zakresu. Zestawienie liczby faktur z liczbą ich pozycji nie pozwala ocenić kompletności, nawet jeżeli obie wartości wyglądają wiarygodnie. Tak samo raport obejmujący tylko dokumenty aktywne może dawać inny wynik niż eksport zawierający również anulowane zapisy robocze. Najpierw uzgodnij, co jest liczone.
Jeśli przenosisz wartości pieniężne, porównuj je osobno dla poszczególnych walut oraz zgodnych okresów i typów dokumentów. Uwzględnij sposób reprezentacji korekt i płatności. Nie łącz różnych walut w jedną sumę kontrolną bez wyraźnej reguły przeliczenia. Różnica powinna dać się wyjaśnić na poziomie konkretnych dokumentów, a nie zniknąć po ręcznej zmianie wartości zbiorczej.
Przydatna jest także kontrola rekordów po stabilnym oznaczeniu. Odszukaj wybraną fakturę w źródle i wyniku importu, a następnie porównaj strony, daty, pozycje, kwoty i potrzebne powiązania. Sprawdzenie kilku najnowszych dokumentów nie obejmuje całej historii. Do próby dobierz również starszy okres i przypadki, które wcześniej sprawiały trudność.
Zgodna liczba rekordów nie dowodzi jeszcze zgodnej treści. Jeden pominięty dokument i jeden wczytany dwukrotnie mogą pozostawić tę samą liczbę pozycji na ekranie.
Zajrzyj do raportu wyjątków
Komunikat o zakończeniu importu warto zestawić z informacją o pozycjach przyjętych, pominiętych i odrzuconych. Zakres raportu zależy od programu, dlatego przed migracją zapytaj, jak otrzymasz dane o nieudanych operacjach. Jeśli narzędzie nie przygotowuje takiego zestawienia, uzgodnij inny sposób kontroli kompletności.
Nie poprawiaj niejasnych danych na podstawie domysłu. Gdy przy kontrahencie brakuje identyfikatora, wróć do źródła i potwierdź właściwy podmiot. Przy rozbieżności kwoty sprawdź, czy porównujesz tę samą wartość i wersję dokumentu. W osobnym rejestrze zanotuj przyczynę, przyjęte rozwiązanie oraz osobę, która je potwierdziła. Dzięki temu następna próba nie będzie wymagała odtwarzania tych samych decyzji.
Po poprawkach wyjaśnij z dostawcą, jak ponowić import bez powielenia rekordów już przyjętych. Nie należy zakładać, że każda aplikacja rozpoznaje je według tej samej reguły. Próbę ponowienia wykonaj w środowisku przeznaczonym do testów, zanim zastosujesz ją do danych bieżących.
Szerszy plan zmiany narzędzia opisuje artykuł: https://clivio.pl/stary-program-do-faktur-nie-obsluguje-ksef-jak-przejsc-na-nowe-narzedzie-w-30-dni-bez-utraty-historii-faktur/. Kontrolę importu warto potraktować jako osobne zadanie z określonym wynikiem, a nie tylko jedną czynność techniczną w harmonogramie.
Odbiór powinien obejmować zwykłą pracę użytkownika
Na koniec poproś osobę fakturującą o wykonanie kilku zadań na przeniesionych danych. Niech odnajdzie klienta, sprawdzi uzgodnioną kartotekę i odszuka wskazany dokument historyczny w przewidzianym miejscu. Księgowość powinna potwierdzić elementy ważne dla rozliczeń, a osoba odpowiedzialna za migrację — wyjaśnienie różnic między źródłem a wynikiem.
Zapis odbioru może wskazywać zakres, datę eksportu, wynik porównania oraz listę informacji pozostawionych w archiwum. Warto dołączyć otwarte sprawy, których nie wolno uznać za zakończone. Tak przygotowany zapis pozwala później ustalić, czy znaleziony brak powstał przy migracji, czy dotyczy danych utworzonych już po przełączeniu programu.
Wpis gościnny









